• Juni 2011
• Mei 2011
• April 2011
• Maart 2011
• Februari 2011
• Januari 2011
• December 2010
• November 2010
• Oktober 2010
• September 2010
• Augustus 2010
• Juli 2010
• Juni 2010
• Mei 2010
• April 2010
• Maart 2010
• Februari 2010
• Januari 2010
• December 2009
• November 2009
• Oktober 2009
• September 2009
• Augustus 2009
• Juli 2009
• Juni 2009
• Mei 2009
• April 2009
• Maart 2009
• Februari 2009
• Januari 2009
• December 2008
• November 2008
• Oktober 2008
• September 2008
• Augustus 2008
• Juli 2008
• Juni 2008
• Mei 2008
• April 2008
• Maart 2008
• Februari 2008
• Januari 2008
• December 2007
• November 2007
• Oktober 2007
• September 2007
• Augustus 2007
• Juli 2007
• Juni 2007
• Mei 2007
• April 2007
• Maart 2007
• Februari 2007
• Januari 2007
• December 2006
• November 2006
• Oktober 2006
• September 2006
• Augustus 2006
• Juli 2006
• Juni 2006
• Mei 2006
• April 2006
• Maart 2006
• Februari 2006
• Januari 2006
• December 2005
• November 2005

We reden over een onverhard bospad op weg naar Giethoorn. Waarom wil je naar Giethoorn? vroeg K. Wat is er eigenlijk in Giethoorn? Op beide vragen had ik geen antwoord maar de afstand leek me leuk en ik kies mijn bestemmingen graag op hun naam. Weerribben, Giethoorn, Peins, Muggebeet, ik heb ze ondertussen zelf gezien dus dan bestaan ze echt.

En Giethoorn had een nostalgische klank. Verkochten ze daar niet zoiets als Deventer koek maar dan Giethoorns? Of Kaas? Giethoorn riep bij mij een beeld op wat heen en weer schommelde tussen Anton Pieck en rookworst en hoewel ik van allebei niet hou wilde ik het toch zien. Nieuwsgierigheid dus.

Giethoorn is een aangename twilight zone van boerderijtjes en bruggetjes en paadjes en een paar cafés onder andere het café waar ook de film Fanfare van Bert Haanstra uit 1834 of zoiets zich afspeelt. ‘En dan is het nog niet eens winter. Dan zou u hier ook es moeten komen,’ vertelde de mevrouw van het pension enthousiast. ‘Dan zijn hier allemaal lichtjes en kun je overal tussendoor schaatsen en om de paar meter staat er wel een koek en zopie tent. Nou, dan is het hier net Anton Pieck’. Zie je wel dacht ik: Anton Pieck, rookworst, tot zover klopt het aardig. ‘Maar uhm...’, zei ik, ‘Het vriest toch eigenlijk nooit meer hard genoeg om te schaatsen?’ Ze keek me aan alsof ik een persoonlijk geheim verraden had. ‘Nou nee, niet meer zoals vroeger, dat is waar, maar vroeger....een plaatje mevrouw, echt een plaatje’.
Ik geloofde het graag.

Ik verbaasde me ondertussen over zoveel boerderijen, perfect in de verf, geen papiertje op straat, mooie tuintjes alsof je door een filmset liep. ‘Dit is misschien een beetje rare vraag maar hoe verhoudt u zich nou tot het binnenlandse nieuws’ vroeg ik de aardige mevrouw. ‘Als u nou leest over probleemwijken, voedselbanken, schietpartijen is dat dan voor u niet ontzettend de ver van mijn bed show?’
Het antwoord was verrassend en zorgde voor een flinke barst in mijn ansichtkaartvisie op Giethoorn. ‘Ja nou dat lijkt misschien wel zo maar Giethoorn staat op de vijfde plaats in Nederland als het gaat om drugsverslaafde jongeren. Volendam staat op 1. Urk op 2 geloof ik en Staphorst zit er ook in, maar op 3 of 4 dat weet ik niet meer. Mijn nicht zit in een afkickkliniek in leeuwarden op dit moment.’
Ik wist niks beters te zeggen dan ‘Echt? Goh ...’.
Ik nam nog maar een croissantje want die bakte de pension mevrouw ‘...altijd zelf af, lekker vers’.

Wij gingen maar es bandenplak spullen kopen in Steenwijk en daarna via de Wieden, een natuurgebied, richting Blokzijl. Want dat scheen ook mooi te zijn. Bijna net zo mooi als Giethoorn. Wij konden haast niet wachten.

Ook mooi: Ik heb ongelofelijk veel koeien gezien in de weilanden tussen Beetsterzwaag en Giethoorn. Heel mooie grote rustige koeien. Ik voelde me regelmatig alsof ik in een klassiek holland-promotiefilmpje fietste.

We fietsten van Harlingen naar Beetsterzwaag. 65 kilometer.  In de friese polder zijn geen bomen. Alles is plat. Dat is omdat de wind dan hard kan waaien. En dat deed ie. Tegen. Maar de zon scheen. Alweer. We vertrokken om half vier s middags. We kwamen om iets voor acht savonds aan. Met verwaaid hoofd en rode wangen. Bij het meest luxe hotel waar ik ooit geweest ben. Cadeautje van ceremoniemeester en getuige K en man M.

Dichter bij het gevoel dat ik in een Hollywoodfilm terecht ben gekomen ga ik nooit meer zijn. Ben ik bang.

Ik ben K en M tot in de eeuwigheid dankbaar want het was belachelijk leuk. Wij waren de eersten ooit die niet per limo of rolls kwamen aangereden. Nee u hoeft onze auto niet te parkeren. We zijn met de fiets. We hadden net zo goed kunnen zeggen dat we per raket zojuist een noodlanding hadden gemaakt op het golfterrein. Daar stonden we in onze fietspakjes. We staken wat schril af tegen het hoogpolige tapijt en de smokings. Onze fietstassen werden op een goudkleurig bagagekarretje weggereden. Wij werden door een groen uniform (nee niet het leger) naar onze suite gebracht. Ja we wilden het diner graag op onze kamer nuttigen. Over een half uur ofzo. Als we klaar waren met op het bed springen (jeesses wat een goed bed!), het bad uitproberen, espresso maken en ons in dikke badjassen en slofjes hullen, courtesy of the hotel en bedankt. De tafel werd binnengereden en ik deed mijn best om serieus te kijken terwijl een ander groen uniform het voorgerecht en de wijn uitlegde terwijl ik comfi verpakt zat in een soort iglo van witte badstof met de bijbehorende slofjes. Het smaakte overigens echt supergoed. Maar ik had niet anders verwacht.

De volgende ochtend bij het ontbijt waren wij de enige die niet in driedelig Chanel waren gestoken maar dat vond de bediening niet erg (Wij waren namelijk ook  zo ongeveer de enigen die niet keken alsof ze op  begrafenis nummer 76 van een ver en saai famlielid waren). Gefeliciteerd met ons huwelijk en of we een glas champagne wilden. Ik wilde wel maar had  zo'n 70 km fietsen voor de boeg dus nee bedankt. Spijtig. We zagen ook nog een bekende nederlander maar hij herkende ons niet. We pakten onze fietstassen in en reden voorzichtig weg tussen bezonnebrilde vrouwen zonder gezichtsuitdrukking en hun grijze mannen.

Het was joepie.

We waren weer onderweg. Naar de Weerribben en de Wieden. En Giethoorn. Twee woorden: twilight zone. Wordt vervolgd.

We trouwden op een vrijdag. De zon scheen en het waaide. Zo hoort dat op een eiland. We proostten met champagne en gemeen taaie spekkies. Ik was ontroerd door zoveel vriendschap. We gingen naar het strand. We aten broodjes, krentenbollen en nog meer dingen waar zand in komt. Zo gaat dat op een strand. We deden een hardloopwedstrijdje naar de zee. We wonnen allemaal.

Het werd avond. We aten en dronken aan de voet van de duinen. Het ging regenen maar wij zaten droog en warm en fijn. We kregen idioot veel cadeaus. Er werd gedanst en gedronken. Zo hoort dat op een feest. Ik dacht de hele dag: Beter dan dit kan het echt niet worden en steeds zat ik ernaast. Aan het einde van de avond dronk ik whisky met mijn vader. Op de goede afloop. Het was een goede afloop van een perfecte dag.

Ik ben de aankomende tijd op verschillende plekken maar niet hier. Ik ga onder andere hardlopen, trouwen, ijs eten, wijn drinken, bbq-en met mijn vriendjes, garnalenkroketten eten, fietsen, nog meer hardlopen, veel uit eten en nog meer fietsen. Daarna ben ik weer een week weg, dit keer om aan een opdracht werken. Dus ik ben er een tijdje niet. Over een week of twee drie ben ik er weer. Ik hoop dat jij hier dan ook weer bent.

Vaanvond is de laatste Bakkie Doen excursie voor de bewoners van de Westwijk. Het is een project waar ik sinds februari aan werk en waarvan de 10 excursies in de periode van 1 juni tot en met nu hebben plaatsgevonden. Vanavond ga ik dus voor de laatste keer een wandeling maken met bewoners door hun eigen wijk terwijl ik een verhaal vertel. Daarna gaan we naar jongerencentrum Chill Out waar we in gesprek gaan met de bezoekers van dat jongerencentrum en met degene die er werkt. Over onder andere hangjongeren. En hangouderen. En over de ramadan. En andere dingen. Het wordt leuk en boeiend denk ik. En daarna is het klaar. Dat wil zeggen: De excursies zijn klaar en dan kan het onderlinge kennismaken en koffie drinken beginnen. Dan moeten de bewoners en de instellingen het zelf op gaan pakken. Ik heb de bal voor het doel gelegd en nu moet iemand anders hem nog even intrappen. Over een half jaar zal blijken of dat gelukt is.

Vanavond ga ik tijdens de wandeling vertellen over troost en filosofie. Ik kijk er naar uit. En ik hoop dat het wat minder hard regent dan nu. Of eigenlijk dat het helemaal niet regent, maar dat om 18:30 de zon doorbreekt en het een heel mooie zachte zomeravond wordt. Dat zou

mooi zijn.

update: die avond om 18:15 begon de zon te schijnen.

Iedereen die niet van hardlopen en/of buiten spelen houdt kan meteen wegklikken en weer terug aan het werk want dan is dit niks voor jou.

Goed.

Vaak zijn hardloopweblogs een beetje meer van hetzelfde: training hier en daar, gelopen afstand, wedstrijdje zus en zo en meestal ben ik snel klaar met lezen. Het kan me gewoon niet zo boeien dat ik er elke dag op ga klikken om te kijken wat hij/zij nu weer heeft meegemaakt.

Maar

Nu dus even wel. Want dit weblog is van een heel ander kaliber. Het is van een Rotterdamse hardloopster (dat is natuurlijk al een pluspunt), haar naam is Martine en zij is erg stoer. Echt waar. Het weblog heet run to dream maar laat je niet afschrikken door de naam want het is een heel nuchter, bijzonder beeldend en goed geschreven blog. Ze heeft zojuist de Trans Rockies Run afgerond. Ja dat is wat je denkt dat het is. Haar verslag daarvan is echt bijzonder de moeite van het lezen waard. Daarom stel ik voor dat je even HIER klikt, meteen helemaal naar beneden scrollt en van onder naar boven begint te lezen. Veel plezier.