• Juni 2011
• Mei 2011
• April 2011
• Maart 2011
• Februari 2011
• Januari 2011
• December 2010
• November 2010
• Oktober 2010
• September 2010
• Augustus 2010
• Juli 2010
• Juni 2010
• Mei 2010
• April 2010
• Maart 2010
• Februari 2010
• Januari 2010
• December 2009
• November 2009
• Oktober 2009
• September 2009
• Augustus 2009
• Juli 2009
• Juni 2009
• Mei 2009
• April 2009
• Maart 2009
• Februari 2009
• Januari 2009
• December 2008
• November 2008
• Oktober 2008
• September 2008
• Augustus 2008
• Juli 2008
• Juni 2008
• Mei 2008
• April 2008
• Maart 2008
• Februari 2008
• Januari 2008
• December 2007
• November 2007
• Oktober 2007
• September 2007
• Augustus 2007
• Juli 2007
• Juni 2007
• Mei 2007
• April 2007
• Maart 2007
• Februari 2007
• Januari 2007
• December 2006
• November 2006
• Oktober 2006
• September 2006
• Augustus 2006
• Juli 2006
• Juni 2006
• Mei 2006
• April 2006
• Maart 2006
• Februari 2006
• Januari 2006
• December 2005
• November 2005

Vandaag ben ik kunst van de dag! LEUK!

Deze geillustreerde atlas van Europa is een van mijn favoriete bezittingen. Hij is uit 1954 en 'werd u aangeboden door Planta margarine'. Het idee was denk ik dat je bij de planta margarine spaarde voor plaatjes en dat je die plaatjes in deze atlas kon plakken. Deze atlas is helemaal compleet,  de toenmalige bezitter heeft waarschijnlijk wagonladingen margarine gegeten, (de geweldige jaren 50 en 60: hart en vaatziekten bestonden nog niet en sigaretten waren hartstikke goed voor je!), hoe dan ook: Het geeft in ieder geval een mooi en helder beeld van Europa uit die tijd in optimistische tekeningen en geschiedenissen toen Geert Mak's mening nog niet belangrijk was en Frankrijk een exotische bestemming, 3 dagreizen weg. Uitstekende lectuur voor een dag als vandaag want ik ben geveld door een bijzonder agressieve verkoudheid en heb een hoofd alsof er een vrachtauto overheen heeft gereden.

Heb je dat wel eens: dat je een heleboel werk te doen hebt, heel veel dingen die allemaal vorige week af moesten zijn en dat, hoe hard je ook gaat werken, het nooit gaat lukken om het dan deze week af te hebben? Terwijl je twee dagen geleden nog gelukkig was op een eiland in de zon? En dat je met jezelf afsprak om dat gevoel vast te houden voor dagen als deze, voor de relativering enzo maar dat je dat gevoel nu al volledig en meer dan helemaal kwijt bent en dat je eigenlijk niet meer zo goed begrijpt wat je aan het doen bent en vooral waarom? En dat je als klap op de vuurpijl ook nog eens je eigen kredietcrisis hebt?

Dat heb ik nu.

Ik wil de tijd stil zetten. Voor een maand ofzo. Dat lijkt me fijn. Zodat ik gewoon een maand lang in een normale werkweek 8 uur per dag, vijf dagen per week, mijn werk kan doen. En mijn veel te lange to do list bij kan werken. Dat lijkt me fijn. Dan heb ik eens niet het gevoel dat ik mensen teleurstel en de hond. En ik heb zo het idee dat ik niet de enige ben met deze wens. Dus waarom doe ik het niet gewoon? Nou, omdat ik niet weet waar het uitknopje zit. Anders had ik het al lang gedaan en liep ik op mijn gemakje door de stilstaande wereld.

Eva heeft het er vandaag op haar weblog over, over de nieuwe 'ludieke' actie van Fitness First. Ik sluit me bij haar tegen-actie aan. Even kort: Fitness First heeft in een bushokje een weegschaal laten plaatsen die, als je gaat zitten, je gewicht toont aan iedereen die daar toevallig ook op de bus staat te wachten. Het idee is natuurlijk dat je je zo onzeker of rot voelt over je gewicht (en dankzij onze geschifte kijk op uiterlijke schoonheid is dat toch algauw zo ongeveer 90% van de mensen)  dat je vervolgens gaat sporten bij FF om af te vallen. Behalve een totaal nare insteek levert het ook het volgende manco: Als je gaat sporten ontwikkel je je spieren. Spieren wegen zwaarder dan vet. Je verliest dus -als het goed is-niet zo maar ineens veel gewicht . Daarnaast is je gewicht  ook niet automatisch een goede indicatie van je gezondheid. Als jij met je 175 cm 60 kilo weegt zal dat best een 'gezond gewicht' zijn maar als jij onderussen 30 sigaretjes per dag wegzuigt is dat toch niet per se gezond te noemen. Maar dan nog: Er is ook nog zoiets als een vrije wil. Dus waar de fuck bemoeit Fitness First zich mee? Ik stel dus voor dat we -volgens Eva's plan- met zoveel mogelijk mensen op die FF weegschaal te gaan zitten om hem zo onklaar te maken. Ik stel ook voor om geen geld uit te geven aan een abonnement van een sportschool die van jouw geld dit soort achterlijke PR acties bedenkt. Ik denk dat -als je iets gezonds wil gaan doen- het goed is om een paar keer per week naar buiten te gaan en een wandeling te maken of een rondje te fietsen of hard te lopen. Je krijgt nog es wat mee van de wereld buiten. Het maakt je sterker en je wordt er over het algemeen een stuk minder gestressed van. En misschien val je daar niet van af. Maar waarschijnlijk voel je je daarna wel beter. En daar gaat het om.

Aanstaande vrijdag ga ik naar een eiland. Ik ben er nooit eerder geweest. Ik hou van het woord en de betekenis van eiland. Het stukje 'land' in het woord geeft de illusie dat het een land is, dat het op zichzelf staat. Het feit dat je er met een boot naartoe vaart maakt het alleen maar beter. Ik voel me dan een Willem Barentz light. Ik ontdek het wel (Kijk! Daar is het!) maar ik krijg geen scheurbuik en ik blijf gewoon leven. Zodat ik twee dagen later, als ik terug ben over mijn bevindingen kan vertellen. Ik hou van op een eiland zijn. Het  relativeert de dingen nogal als je vanaf een hoog punt om je heen kijkt en ziet dat het landschap rondom jou eindigt en je daaromheen aan alle kanten water ziet. Ik zou het liefst op een eiland willen wonen. In plaats daarvan is mijn plan voor zaterdag om dit eiland rond te rennen. Dat lijkt me leuk. Het eiland vindt het ook leuk, dat weet ik. Eilanden houden namelijk ook van mij. We begrijpen elkaar.

Het was een mooie dag, de zon scheen. Er waren veel bloemen, natuurlijk en er waren toespraken afgewisseld met muziek.

Ik verbaasde me over hoe snel emoties afwisselen; van heel verdrietig tot ontroerd tot een soort balorig. Het is een raar iets: dood en de dingen die daarbij horen. Van heel praktisch tot heel sensibel.

De aanwezigheid van dood in een ruimte stript de andere aanwezigen tot een soort essentie.  Tot wat noodzakelijk is. Of tot wat primair is of zoiets. Dat maakt het heel pijnlijk maar ook eerlijk en helder en een andere vorm van mooi.

En nu zou ik wel eens willen dat het een tijdje goed ging. Maar dan ook echt even heel erg goed. Met de mensen om me heen, met de hond, met de computer, met het weer en met mij. Dat je denkt: ik weet niet wat er aan de hand is maar het gaat HEEL ERG GOED dus ik hou mijn vingers gekruist en ik geniet er maar van. For as long as it lasts.

Dat lijkt me nou es leuk. Het weer doet het. Nu de rest nog.

Soms is het vlijmscherp en glinsterend en snijdt het je als een mes, of als je pech hebt als een rottig blikdeksel. Soms is het dof en bonkend als een vage hoofdpijn. Soms komt het vanuit het niets, heel plotseling en slaat het je knalhard tegen de grond. Soms besluipt het je stiekem en voelt het alsof het een arm om je heen slaat, een grote zware arm. Soms zie je het aankomen, als een langzaam rijdende auto komt het je tegemoet, begroet het je met lichtsignalen, alsof je het nog niet doorhad. Het heeft nog  best een hoop mogelijkheden en verschijningsvormen, de verdrieten die ik ken, en twee zekerheden.

1. je wordt er ongelofelijk moe van.

2. het gaat uiteindelijk altijd over.

Dat laatste weet ik niet helemaal zeker wat betreft de rest van de wereld  maar voor mezelf sprekend denk ik van wel. Dan komt het uiteindelijk wel weer goed. Of zoals mijn vader wel eens zegt: 'Zo niet, dan toch'.

Ik vind Tegan and Sara te gek. En dit vind ik ook leuk. Kijk HIER

Voor de rest regent het hier en het is koud en grijs. Het lijkt op herfst.

Ik wou dat ik een tropisch eiland was, maar wel een onbewoond tropisch eiland. Ik hou er niet van als er mensen over me heen lopen.

Het was nog een beetje mistig buiten, het was nog vroeg. Ik liep te wandelen met hond Bert terwijl ik ondertussen wegdroomde (Ik kan zelden twee dingen tegelijkertijd maar wandelen en in gedachten verzonken zijn kan ik als de beste). Ik stak de straat over maar hond Bert bleef staan, die wilde nog even een boom besnuffelen dus ik liep terug. En op dat moment fietste Tom Waits voorbij. Ik zweer het je. Hij had zich niet geschoren en hij keek een beetje gevaarlijk. Hij had een groot pak keukenrol onder zijn snelbinders. Dat zwakte het gevaarlijke nogal wat af. Ik wist helemaal niet dat Tom Waits in Nederland was. Maar op een mistige zaterdagochtend kun je hem dus tegenkomen bij mij in de buurt. Want dan gaat hij keukenrol halen bij de Bas van der Heijden.

Het groene licht knipperde nog dus ik stak over. Een blauwe auto reed me bijna aan. De auto stopte met gierende remmen. Ik wees naar het stoplicht.  Ik zag een klein wit keffertje op de stoel naast een blonde vrouw. Ik zuchtte en ja hoor, de deur ging open. De vrouw kwam naar buiten gestoven (ja dat kan dus, vanuit een auto, ik heb het zelf meegemaakt!) en tegelijkertijd  ging haar mond open:"ik had je bijna doodgereden kejjenietuitkijke!!"

'Het licht stond net nog op groen" antwoordde ik, "en .." Maar ik kwam er niet tussen. De vrouw schreeuwde maar door. Ik dacht 'hou je idiote schreeuwende klep dicht malloot en doe even normaal!' maar ik zei in plaats daarvan "ik praat niet meer met jou"  en liep weg. Terwijl ik de vrouw hoorde stoppen met schreeuwen en een portier dicht hoorde knallen dacht ik bij mezelf: 'Ik praat niet meer met jou'? Hoe kom ik daar nou weer bij? Ik praat niet meer met jou. Is dat niet iets voor een liedje van Marco Borsato? Het klinkt wel zo. Bij deze, Marco, graag gedaan.

En toen moest de dag eigenlijk nog beginnen.