|
Kies een maand:
|
| |
|
| doe de twist | Kijk HIER | | | |
| De lul van de week | In mijn nieuwe rubriek 'de lul van de week' deze keer een partij die zich nog nooit heeft laten hinderen door enige kennis van zaken.
Leefbaar Rotterdam is niet bepaald de intelligentste danwel genuanceerde partij van Nederland, zoveel was al duidelijk. Al scheldend en schreeuwend verkondigen ze hun standpunten, blaffend om respect waar ze zelf nog nooit de moeite hebben genomen om dat respect ook aan anderen te geven. Zo schelden ze op de PVDA vanwege hun overal zichtbare promo-bordjes maar vergeten ze even te vermelden dat zij hun verkiezingsposters echt o-ve-ral plakken, met name over andere posters heen. Lekker respectvol. Ook kunst komt er -natuurlijk- weer op genuanceerde wijze vanaf. Kunstenaars zijn dik en lui en man met een fles wijn binnen handbereik en ze geen verzetten geen poot voordat de subsidie binnen is. Fijn Marco Pastors. Lekker subtiel. De meeste kunstenaars schilderen trouwens helemaal niet. Maar ja om daarachter te komen moet je je eerst verdiepen in je onderwerp en dat is natuurlijk te veel gevraagd. Daarnaast is het echt een ontzettend achterhaald lulpraatje om nog te doen alsof kunstenaars hun handje maar op hoeven te houden en er komt subsidie in vallen. Zo werkt het niet en dat weten wij allen al lang. Vanwege deze domme verkiezingspraat over kunst en het discriminerende tekeningetje is de hele partij Leefbaar Rotterdam wat mij betreft dus de lul van de week. | | | |
| tegenspraak | 
| | | |
| weblogwand op TWIST | Aanstaande zaterdag maak ik samen met Eva een weblogwand op Twist, een internetfeest van Femke Halsema. Ons weblog maar dan live met foto's tekeningen, teksten en meer moois. Om op je gemak lopend te lezen en ineens het grotere geheel te ontwaren. Wij zeggen: Worteltje Boven! Het is ook voor de minder fanatieke feestganger te volgen met livestreamdinges en zo en wij zullen er op geheel eigen wijze verslag van doen. | | | |
| gouwe ouwe | HIER | | | |
| wolkuitlater | 
| | | |
| een vreemde ochtend | Vanochtend om 7 uur was ik een audio-visueel optreden aan het voorbereiden: Alvast tekeningen op sheet gemaakt en spullen klaargezet. Eva zou liedjes zingen en ik zou live animatie en tekeningen maken op de overheadprojector; een object dat ik een uur later intens haatte. Waarom dan Miriam? Nou beste lezer, hierom: Ik had een reuzekoffer op wieltjes geleend om de overheadprojector in te stoppen zodat ik hem niet hoefde te dragen wegens zwaar. Een bevriende superheld had de reuzenkoffer speciaal voor mij om iets voor achten vanochtend al afgeleverd. Maar de overheadprojector weigerde om in de koffer te gaan. Hij wilde ab-so-luut niet in de reuzenkoffer. Ook niet in de al-iets-minder handig-mee-te-nemen-maar-ok-dan-toch-grote reuzesporttas. En zelfs niet in de alleen-in-noodgevallen-te-reanimerenwant-ongelofelijk-gigantische-en-daardoor-redelijk-onhandelbare-Reuzereuzenrugzak. Een tegenvaller is een beetje een inderstatement voor de frustratie die ik voelde maar het was nog vroeg. Uiteindelijk het ding gedemonteerd en over twee reuzenboodschappentassen en een rugzak verdeeld. Half negen 'sochtends, de dag moest nog beginnen. Gelukkig kalmeerde ik in de superstoptrein richting Den Haag. Hij stopte overal ook al was er geen station. Ik zuchtte een paar keer diep dat deed me wel goed. Vervolgens stapte ik in het beeldschone Rijskwijk over in de bus bij een kamikaze buschauffeur die alle haltes negeerde. Mensen zwaaiden wanhopig naar hem maar hij reed gewoon door. Zijn radio stond op '100% NL', een zender waar ik wel eens over gehoord maar nog nooit naar geluisterd had. Terecht, zo bleek. De meest vreemdsoortige liedteksten baanden zich een weg door mijn oren. De bus, mijn tassen en ik passeerden een grote klok. Onderdeel van de klok was een tekst die aangaf dat God ook mij riep. ook dat nog. Een boodschap van de 'volle evangelische vereniging'. Ik vroeg me af of er ook een halfvolle en magere variant was maar ik denk het niet.
Met gevaar voor eigen leven wierp ik me -toen ik de halte zag waar ik er uit moest- uit de bus en haalde Eva op. Samen met een banjo, een ukelele en een piano liepen we naar de locatie waar we zouden optreden. Het was een opening voor een cultureel pand. Het zag er met buffet en statafels ook feestelijk uit. Ik voelde me enigszins verloren omdat ik een tafel nodig had die geen statafel was en het niemand een hol leek te interesseeren. 'Er was hier verder niks'. Dus ging ik zelf maar op zoek. Uitendelijk vond ik een lelijk maar bruikbaar exemplaar in de kamer van de concierge. De concierge was er niet, misschien was hij al jaren zoek, ik vond het best; het kwam mij goed uit. Iemand van het buffet hielp me het ding te verslepen. Er zat een koffievlek op die ik besloot te laten zitten. Het werd een enigszins vreemd optreden. Tijdens de liedjes werd er druk genetwerkt en gepraat en het leek niet echt een verschil te maken of we er wel of niet waren. Maar omdat ik er nou toch was heb ik heel mooie tekeningen gemaakt. Terwijl ik aan het tekenen was en Eva aan het zingen vroeg een man me of ik ook een sandwich wilde. 'Ik ben bezig' fluisterde ik zonder op te kijken. Iets wat me eigenlijk een overbodige opmerking leek. maar niet voor de man, hij vroeg het nog twee keer. Uiteindelijk zei ik' Nee bedankt'.
Na het optreden pakten we snel onze spullen in.
Ik hoorde dat ik mijn factuur moest geven aan een vrouw met kort haar die 'hier net was'. De vrouw aan wie ik de factuur vervolgens gaf keek enigszins verstoord op. Er waren veel vrouwen met kort haar die hier net waren en ik had blijkbaar de verkeerde. Uiteindelijk kwam dat toch goed. Zoals de meeste dingen uiteindelijk wel goed komen. Een soort van. In de tram terug at ik 3 boterhammen met appelkaneelstroop met rozijnen, een wat mij betreft heel interessant voedselexperiment van het mij tot dan toe onbekende merk Fruitesse.
Om 1400 was ik weer op mijn werkplek. Het voelde alsof het 0200 's nachts was maar dan zonder het donker. Ik nam nog maar een boterham. Op dagen als deze is dat het beste wat je kunt doen.
| | | |
| move | 
| | | |
| kokosbrood | Ik eet graag kokosbrood op mijn brood. Ik ken voor de rest niemand die kokosbrood eet. Totdat ik zojuist een blog las. En dit blog is nu mijn nieuwe beste vriend. Want niet alleen staat er een recept in om zelf kokosbrood te maken maar ook chocopasta en stroop! Allemaal dingen die ik graag op brood eet want qua broodbeleg ben ik de kleutertijd nooit ontgroeid namelijk. Ik denk niet dat ik het ooit echt ga maken want daar ben ik te lui voor maar het feit dat een andere volwassene niet alleen kokosbrood eet maar ook nog vertelt hoe je het zelf kan maken vind ik geniaal. Kijk HIER.
HOERA! | | | |
| over wat ik wil op dinsdagochtend | 
| | | |
| beetje een maandagachtig begin | Ik had nieuwe tekeningen gemaakt. Ik wou alleen dat ik ze had meegenomen zodat ik ze op mijn weblog kon zetten. | | | |
| binnen/buiten | 
klik op plaatje voor vergroting | | | |
| fijn | Het was heel koud. Het bleef heel koud maar aan het einde van de ochtend begon de zon ineens te schijnen. Met overtuiging. Ik besloot te gaan hardlopen ook al had ik 100 dingen te doen die veel belangrijker waren. Ik liep van huis naar en over de Erasmusbrug en dan met de Willemsbrug weer mee terug en vervolgens nog een rondje over de twee bruggen. Een man in een brugwachtershuisje zwaaide en stak twee vingers van zijn ene hand en de duim van zijn andere hand omhoog. Hij lachte. Het was een compliment denk ik en ik vond het aardig. Ik deed vandaag niet wat ik moest doen en ook al voel ik een druk omdat ik dingen beloofd heb op te sturen en te mailen en af te maken en dat nu niet gedaan heb, voel ik me fijn. Fris en wakker, helder en tevreden. En dat is ook wel belangrijk. Want het is een fragiele toestand, het leven en de dingen. Dus heb ik dit in elk geval binnen.Fijn.
| | | |
| rijles | 
| | | |
| dietcoke | Gezien op het filmfestival: Kamui. Fantastische film. Ga dat zien.
Vanavond Women without men en morgenavond Atletu. Tussendoor heb ik denk ik 937duizend cappucino's gemaakt (ik ben er nu heel goed in) en krijg ik een snelgroeiende sympathie voor alle wallerig ogende filmfreaks die zo tegen twaalven hun 34e cappuchinootje komen halen. Ik doe er mijn best op want het wordt gewaardeerd. Ik vind het veel leuker dan ik dacht. Het is simpel om iemand gelukkig te maken met een goede koffie en dat vind ik charmant aan mensen. Ik ontwikkel tegelijkertijd een snelgroeiende antipathie tegen Amerikanen, gebaseerd op het notoir irritante gedrag dat ze vertonen als ze iets willen drinken (en sowieso maar dat kan ik niet zomaar zeggen want dat is een vooroordeel, wel gebaseerd op mijn eigen ervaringen maar toch... )
Stel je voor: een rij van ongeveer dertig man die allemaal snel nog even wat willen eten en drinken voor ze de volgende film ingaan. Een Amerikaanse vrouw is aan de beurt. Even voor uw beeldvorming: de bar in de Cinerama is zodanig ingericht dat je een immens goed zicht hebt op alle mogelijke drankjes en snoep want die staan in enorme rijen uitgestald op ooghoogte. De Amerikaanse: 'AAAAHM WHAT DO YOU HAVE IN A PLASTIC BOTTLE THAT IS NOT A COCA COLA?' zegt ze met een accent waar George Bush een heel grote glimlach van zou krijgen. Ik som op: water, fan.. 'NO I DON'T WANT WATER!' onderschreeuwt ze me. Dus ik ga door 'we have fanta, we ha' 'NO FANTA'! ik: 'ok, Diet coke and that's about it'. 'DO YOU HAVE COCA COLA ZERO, I WANNNA COCA COLA ZERO!' Ik denk: have you been listening at all? Maar ik ben zen en vrolijk tegelijk dus ik glimlach: 'No I'm sorry we don't have coca cola zero, but we do have diet coke which is basically the same thing isn't it?' Want hoewel ik weet dat het niet hetzelfde smaakt komt het wel op hetzelfde neer:het gaat er om dat je wel de zoete cola kick krijgt zonder bang te hoeven zijn dat je ook maar een milligrammetje calorieen binnen krijgt, lelijk skelet maar dat zei ik natuurlijk niet. 'WELL IT'S OBVIOUSLY NOT THE SAME THING BUT SINCE YOU DON'T HAVE ANYTHING ELSE I'LL TAKE THE DIET COKE'. Even voor uw geheugen: er staan dus ondertussen 100 man te wachten en te kijken naar een aardige varieteit aan drankjes: van ginger ale tot sprite tot icetea en fristi en choco; alleen niet in achterlijk grote plastic flessen hebberige gulzige troela!
Ze zuchtte diep. Ik keek haar meewarig aan en ik hoopte dat ze zich in haar cola zou verslikken en heel erg zou gaan zitten hoesten zodat ze door een woedende menigte filmfreaks uit de zaal gegooid zou worden. Ik ben bang dat dat niet gebeurd is. Jammer.
En dit is maar 1 voorbeeld van best wel veel voorbeelden. Ik zou graag een amerikaan ontmoeten die gewoon een koffie of een cola of een biertje bestelt zonder extra wensen of zoiets maar het is nog niet voorgekomen. Er is altijd wat. En waarom praten ze altijd tegen je alsof je een dove idioot bent. Ze praten alsof ze altijd hun CAPS aan hebben staan. Maar dan langzaam en met de intonatie die je gebruikt voor een vierjarige. UUHM.. DO YOU HAVE LIKE AN AAAHM A LARGE CAPPUCHINO WITH JUST A LITTLE BIT OF CHOCOLATE SYRYP???? Ik denk dat die Amerikanen het hier ook niet zo leuk vinden. De porties zijn kleiner (zouden ze de hele dag honger hebben nu ze hier zijn?), je kunt niet overal een triplesuperskinnysoycafelattewithsugarfreecaramelsyrupextralarge bestellen en onbekende mensen doen niet hysterisch enthousiast om je te zien maar zijn gewoon aardig and that's it. Gelukkig zijn er heeeeeeel veel andere filmfestival bezoekers overal vandaan. Morgen is mijn laatste werkdag alweer. Ga ik nog een keer mijn best doen om voor iedereen lekkere koffie te maken. Misschien zelfs voor Amerikaanse vrouwen. Heel misschien. | | | |
| 178 | Ik drink de grootste koffie verkeerd van mijn leven. Ik zit in een cafe waar een anonieme sfeer hangt, op een heel prettige manier. Je kunt er goede koffie drinken en niemand valt je lastig met gezellig bedoelde gesprekjes. Dat lijkt de ongeschreven regel hier. Ik staar uit het raam en ik kijk een meeuw na die wat ongeinspireerd rondvliegt. Het is nog te vroeg voor hem, er is nog nergens een restje patat te vinden. Een kwestie van tijd. Norah Jones neuzelt zich door haar debuut ceedee heen en ik schrijf aan verhalen over mensen met COPD. Ineens stopt Norah ermee en hoor ik het liedje van Tracy Chapman; fast car. Ik herinner me ineens dat ik haar ooit live zag, ik was denk ik een jaar of 18. Het was een goed concert . Ze zong dit liedje ook toen en het was voor het eerst dat ik bij een concert ontroerd was. Tranen in mijn ogen waar ik me een beetje voor schaamde. Later zou dat nog vaker gebeuren bij muziek en films en boeken. Gelukkig wist ik dat toen nog niet. Ik weet ook nog heel goed dat ik het gevoel had dat alles klopte. Dat gevoel zou ik later een stuk minder vaak hebben maar gelukkig wist ik dat toen ook nog niet. Er is een man binnengekomen. Hij bladert in een krant. Ondertussen speelt hij met zijn telefoon en mompelt heel hard ‘tjongejongejonge’. Ook trommelt hij met zijn vingers op de tafel op de maat van de muziek. Ik probeer hem te treffen met mijn dodelijkste blik maar hij merkt het niet. Een meisje belt met een vriendin. Het gesprek gaat over studiefinanciering. Tracy heeft ondertussen het veld geruimd voor Jamie Cullum of iemand die erop lijkt. Ik ben 34 en een half maar ik voel me 78. Dit jaar word ik 35. Ik voel me ineens 178. Ik bestel nog maar een koffie. | | |
|
|
