• Juni 2011
• Mei 2011
• April 2011
• Maart 2011
• Februari 2011
• Januari 2011
• December 2010
• November 2010
• Oktober 2010
• September 2010
• Augustus 2010
• Juli 2010
• Juni 2010
• Mei 2010
• April 2010
• Maart 2010
• Februari 2010
• Januari 2010
• December 2009
• November 2009
• Oktober 2009
• September 2009
• Augustus 2009
• Juli 2009
• Juni 2009
• Mei 2009
• April 2009
• Maart 2009
• Februari 2009
• Januari 2009
• December 2008
• November 2008
• Oktober 2008
• September 2008
• Augustus 2008
• Juli 2008
• Juni 2008
• Mei 2008
• April 2008
• Maart 2008
• Februari 2008
• Januari 2008
• December 2007
• November 2007
• Oktober 2007
• September 2007
• Augustus 2007
• Juli 2007
• Juni 2007
• Mei 2007
• April 2007
• Maart 2007
• Februari 2007
• Januari 2007
• December 2006
• November 2006
• Oktober 2006
• September 2006
• Augustus 2006
• Juli 2006
• Juni 2006
• Mei 2006
• April 2006
• Maart 2006
• Februari 2006
• Januari 2006
• December 2005
• November 2005

Het was een mooie avond met het diner pensant (zie mijn bericht van gisteren) Je kan van Boxtel denken wat je wil maar organiseer jij maar eens een avond met een man of 25 die met lekker eten op een open en constructieve manier praten over kunst en cultuur en de mogelijkheden daarvan in hun eigen gemeente. Dat zouden meer mensen moeten doen!

Ik ben uitgenodigd om deel te nemen aan een diner pensant. Morgen. In Boxtel. Ik ben erg nieuwsgierig want ik ben a. nog nooit voor een diner pensant uitgenodigd (ik vind het trouwens een geweldige benaming) en b. ik ben nog nooit in Boxtel geweest. Ik ben er wel vaak voorbijgeraasd met de trein. Maar nu ga ik dus stoppen in Boxtel. Het is een initiatief van Groenlinks/PvdA. Nu ben ik sinds Wouter Bos bepaald geen fan van de PvdA maar ik gok zo dat Wouter niet uitgenodigd is. En van Groenlinks ben ik wel fan. Dus dat komt alvast goed. De reden waarom ik ben uitgenodigd is omdat het over kunst en cultuur gaat. En de bedenkers van het diner pensant hadden zo bedacht dat het dan een goed idee zou zijn om mij uit te nodigen. En dat klopt. Want ik weet best een hoop van kunst en cultuur en ik praat er graag over. Wat wil je nog meer? Ik zit alleen nog een beetje met het 'pensant' gedeelte. Want heel erg nadenkerig ben ik niet. Ik heb er wel speciaal een nette nieuwe spijkerbroek voor gekocht. Het is een heel goede spijkerbroek. Een denkspijkerbroek. Ik hoop dat ik er niet meteen mijn voorgerecht op knoei. Ik hoop dat ik helemaal niet knoei. Dat kan ik namelijk, naast praten over kunst en cultuur, ook  goed, helaas. Ik weet niet wat dat is. Het is genetisch, mijn moeder heeft het ook, echt.

Maar die is niet uitgenodigd. Zo gaan die dingen.

hoera voor Claudia de Breij!

hoera voor Claudia de Breij!

hoera voor Claudia de Breij!

hoera voor Claudia de Breij!

Ik wist niet dat ik Claudia de Breij (ik word nu wel een beetje moe van het zo vaak zeggen van haar naam)zo leuk vond. Maar dat weet ik nu wel.

Ik vond haar fantastisch leuk in de uitzending van Pauw en Witteman. Je kunt het zien op uitzendinggemist.nl

Ik ga nu kaarten kopen voor haar show.

Deze maand krijgen ruim 6 miljoen huishoudens in Nederland de  folder 'Evolutie of Schepping' van het Actie Comite Schepping in de bus. Volgens Meneer van Helden, de initiatiefnemer en zijn medestanders verdient het Scheppingsverhaal anno 2009 een serieuze plek in de Nederlandse samenleving.

Bizar? Nogal ja. Ik vind het ronduit bizar hoe dit soort christelijke opdringerigheid  om zich heen slaat (en ik vind het verbijsterend dat onze eigen regering daar vrolijk aan meedoet; Jan Peter Balkenende met je hour of power!). Begrijp me niet verkeerd: als jij ergens in wilt geloven: fine. Hou daarbij de kerk of de moskee of de tempel in het midden en respecteer je medemens. Denk na (daar gaat het natuurlijk al een beetje mis in de meeste gevallen) en behandel iedereen zoals je zelf ook behandelt wil worden. Dan kan het allemaal best goed komen. Maar dit gaat me te ver. Ik wil niet zo'n achterlijke folder in de bus, hallo zeg, wat krijg ik erbij? Een spiegeltje of een kralenketting? En moet ik dan in een witte god gaan geloven die als een doorgeslagen knutselmaniak de hele shite in een paar dagen af wil hebben? Hoe komen ze eigenlijk aan die 6 dagen? Was er toen al een weekkalender? Waren de dagen al benoemd? Hoe zat het met tijd? Had God een scheurkalender op zijn WC hangen en een horloge om? ('O fuck nog maar 3 uur en dan moet het af zijn, weet je wat ik los dat logistieke probleem met die dinosaurussen later wel een keer op') Ik dacht van niet.

Maar ehm wat ik eigenlijk wilde zeggen: er is een site die inhoudelijk tegen deze folder protesteert en waar je even op bezoek moet als je genoeg hebt van dit soort crap.

www.gaterugnaarjemaker.nl.

Ga ernaartoe en laat je horen. Geniet van dit leven. Of niet, ook best. Maar laat die hel en verdoemenis en hiernamaals los.

Dit is geen grap. Dit is een boek. De titel is 'Dus ik ben god, wat nu?'

Dat noem ik geen titel. Dat wil ik zelfs geen vraag noemen. Dat noem ik een luxe-probleem.

Het was best een heftige week bedacht ik me gisteren toen ik thuiskwam. Ik liep (lees:sjokte) naar de brievenbus. Er lag een dikke envelop in. Voor mij. Het was een handgeschreven envelop en dat was een goed teken. Ik herkende het handschrift en dat was een nog beter teken. Ik maakte het open. Er zat een boekje in. Van mijn lievelingsschrijver. Met de beste titel ooit. Het deed me zo ontzettend goed dat ik er ontroerd van was. Wat een goed cadeau! En wat fijn om dat zomaar te krijgen per post.  De verhalen zijn prachtig, dat sowieso, maar los daarvan zou je het eigenlijk moeten kopen beste lezer, om aan iemand anders te versturen. Persoonlijk geven mag ook maar dat is meteen weer zo direct en ik ben vast niet de enige huilebalk op deez aard dus dan krijg je weer 'zo'n soort'' situatie. Misschien is dat ook niet erg maar ik denk: Stuur het met de post. Dan is het een verassing. Ik weet zeker dat het goed aankomt. En dat het verschil maakt, dat het helpt. Ik hoop dat je er zelf ook eentje krijgt. Van iemand.Want iedereen zou een boek met dierenverhalen van Toon Tellegen in huis moeten hebben. En dit is een mooi begin.

Morgen presenteer ik samen met EVA een plan voor onze live-installatie-weblog-voorstelling Worteltje Boven die we komend najaar gaan maken. We doen deze presentatie voor een jury van het Fonds BKVB. BKVB staat voor Beeldende Kunst, Vormgeving en Bouwkunst. Met Hoofdletters. We willen graag een bijdrage van dit fonds. Want het is echt de moeite waard, onze voorstelling, geloof me. We hebben 25 minuten de tijd om de jury daar van te overtuigen. Binnen deze tijd moeten we (een aspect van) ons bestaande werk laten zien/horen, ons plan uit de doeken doen en uitleggen waarom wij dat geld verdienen, wat we ermee gaan doen en vragen van de jury beantwoorden. Ik weet niet wie er in de jury zit. Ik hoop Frans Bauer maar ik ben bang dat hij het te druk heeft met Bananasplit. Ik heb er zin in en tegelijkertijd zie ik er als een berg tegenop. We gaan wel wat leuks doen met de jury en dat helpt misschien wel. Als ik jury was zou ik het in ieder geval heel erg leuk vinden. En ons geld geven. Sterker nog ik zou vragen of ik een keer te gast zou mogen zijn in onze voorstelling. Dat zou dan van ons wel mogen denk ik. Maar dat moet ik nog even aan Eva vragen.

Als het goed is gaat het ongeveer zo (klik op het plaatje):

Ik denk dat het helpt als je morgen tussen 2  en half 3 's middags even aan ons denkt.

Update: Frans Bauer was er inderdaad niet. Kai van Hasselt, Rob van de Ven en Marjolein Rothman waren er wel. De presentatie ging goed en ik vond het op een bepaalde manier ook leuk ook al voelde ik me van te voren alsof ik op weg was naar een wortelkanaalbehandeling. Het grappige is (bleek glimlachje grappig, niet wahahaha grappig) is dat ik over een paar weken weer een presentatie heb voor een andere jury bij hetzelfde fonds. Ik weet nu een beetje wat me te wachten staat. En ik heb er zin in.

klik op plaatje voor vergroting

Bij deze wil ik graag een nieuw nederlands woord en begrip introduceren: de wanderaar. Ik heb het zelf bedacht. Het is afgeleid van het engelse 'wanderer' maar ik heb er een eigen definitie van gemaakt:

Een wanderaar is iemand die graag onderweg is, waarbij er niet een duidelijk reisdoel hoeft te zijn; het onderweg zijn is van belang. Een wanderaar (ver)dwaalt regelmatig per ongeluk of expres. Een wanderaar beweegt zich op eigen kracht dus met een fiets of lopend. Een wanderaar is geinteresseerd in de omgeving waarin ze zich bevindt en is op zoek naar een vorm van schoonheid en/of verwondering op plekken die daar niet speciaal voor gemaakt of bedoeld zijn. De wanderaar is geinteresseerd in het ontdekken van de kleine stukjes die  'het grote geheel' maken. De wanderaar zoomt in op de omgeving (en dat gaat nu eenmaal beter lopend of fietsend dan met de auto), ontdekt en verwondert en vertaalt deze ontdekking en/of verwondering naar tekst, beeld, muziek, een andere kunstdiscipline of een combinatie van disciplines. Door het maken en tonen van deze vertaalslag aan anderen maakt de wanderaar een aspect van schoonheid/verwondering zichtbaar dat daarvoor niet gezien en gekend werd. Op deze wijze maakt de wanderaar  grote dingen als 'het leven' en 'de wereld' behapbaar en als het goed is een stuk draaglijker en lichter omdat 'het grote geheel' door de bevindingen van de wanderaar een beetje gerelativeerd wordt. En dat is ook wel eens goed.

Zo.

Ik  weet  wat  ik  ben.

In ieder geval voor nu.

Dit is de vierde keer dat ik een stukje schrijf. Steeds als ik op toevoegen druk raakt het kwijt en is het verdwenen samen met de internetverbinding. Ik ben het zat. Zoals u van mij gewend bent had ik allemaal poetische overpeinzingen en filosofische overwegingen maar ik ben deze week in een besneeuwd Burgh Haamstede en ik heb een internet verbinding die zo stabiel is als Britney anno 2008 dus het lukt niet. Briljante fotoreportages, messscherpe monologen, allemaal anoniem verdwaald in de ether. Misschien is dat ook beter zo. Mocht u ze tegenkomen, geef ze dan wat aandacht een een kopje thee want het is koud in de lucht.