|
Kies een maand:
|
| |
|
| in de keuken | Door omstandigheden die het leven zo vreugdevol en onvoorspelbaar maken bevindt mijn werkplek (lees: mijn laptop) zich momenteel in de keuken. Gezellig ingeklemd tussen wasmachine en gasfornuis en omringd door talloze kruidenpotjes in variable stadia van houdbaar- en/of herkenbaarheid probeer ik het veel te lange verhaal dat ik voor de voorstelling heb geschreven drastisch in te korten. En 'ping' de post komt hier ook gewoon binnenzeilen. Even kijken. Ik las:
"Beste meneer/mevrouw Reeders, (komop jongens mag het iets minder specifiek?) U wilt volop van het leven genieten (is dit de gebiedende wijs?!) Van uitstapjes op de fiets, uw huis, tuin en lekker eten (ja leuk, ik ben dol op uitstapjes op mijn huis en tuin)
Tegelijkertijd zult ook u vragen hebben over onderwerpen die u bezig houden (dat klinkt zorgwekkend maar blijkt mee te vallen, tenslotte kun je moeilijk vragen formuleren over onderwerpen die je niet bezighouden, dus dat scheelt alweer).
Plus Magazine adviseert en inspireert."
Toe maar, dat is nogal wat. Daar betaal je een therapeut al gauw 90 euro per uur voor, als het niet meer is. De vraag is natuurlijk hoe ze dat gaan doen, daaro bij Plus. Ik krijg al een burn out als ik eraan denk.
Wezenloze mails krijg ik vaker maar dit soort wollige breizinnen daar kan de gemiddelde cursusleider mindfulness nog een puntje aan zuigen. Het meest enge vind ik nog dat ik uberhaubt op de een of andere manier op de lijst van Plus magazine terecht ben gekomen. Ik denk dat ik toch maar weer uit de keuken verhuis.
| | | |
| in de bus | Het regende hard. Het goot. Dikke druppels hamerden op de ruiten. Als ik nu buiten zou staan zou ik binnen tien seconden volledig natgeregend zijn. Nat tot op je onderbroek. Dat soort regen. Maar ik stond niet buiten. Ik zat in de bus. Los van het voordeel van droog blijven vind ik het reizen met de bus heel erg naar. Een beter woord is er niet voor. Ik ben een groot fan van openbaar vervoer en over trein en metro zul je mij niet horen maar de bus heeft iets viezigs. Iets weeigs. Alsof de lucht in de bus dikker is dan daarbuiten. Een soort tweedehands zuurstof. Mensen in de bus hebben ook iets viezigs, meer dan daarbuiten. Alsof iedereen die in een bus stapt spontaan vet haar en een ik-heb-me-ruim-een-week-niet-gewassen-aura omgehangen krijgt. Buschauffeurs lijken hier niet vatbaar voor maar buschauffeurs zijn acht van de tien keer levensgevaarlijke psychopaten dus daar heb je ook weinig aan. Het was druk in de bus. Natte mensen stapten in, volledig verregend en druppelend op de grond. Ze verloren hun evenwicht zoekend naar een plekje. Een man viel op een lege stoel. Soms zit het mee zag je hem denken. De bus reed van Luyksgestel naar Eindhoven. In Luyksgestel ben ik nooit geweest. Het klinkt alsof het er mooi is. Ik was opgestapt in Valkenswaard. Daar was ik ook nooit eerder geweest tot vandaag. De omgeving van Valkenswaard is mooi. Maar de bussen zijn er zoals overal. Benauwd en gevuld met rare wezens met kleren die ruiken naar natte hond.
‘Moet ik betalen chauffeur, chauffeur moet ik betalen?! Chauffeur! Moet ik betalen chauffeur, chauffeur moet ik betalen?! Chauffeur!'
Het leek een oude carnavalskraker die bleef hangen maar de oude vrouw die de bus in kwam sprak de woorden alsof ze de chauffeur ermee probeerde te slaan. Ze wapperde met een kaartje en ik voelde de moedeloze berusting van de chauffeur (als je als chauffeur nog geen psychopaat bent wordt je het vanzelf als je maar lang genoeg blijft zitten) Ze liet hem demonstratief een pasje zien. Moet ik nou betalen chauffeur? Ze hoopte van niet dat was duidelijk. Daar zette ze op in. Ik gokte dat de chauffeur (om van de ouwe langspeelplaat af te zijn) zou zeggen nee hoor loop maar door ouwe natte zeurkous maar hij was een man van principes. ‘Jazeker moet u betalen. 1,50 alstublieft'. Zo. Dat viel tegen bij de vrouw. ‘O nou dan moet u even wachten chauffeur.' Daar waren wij, de overige passagiers, allemaal al bang voor. De vrouw legde een natte paraplu op een stoel naast een andere passagier en begon omslachtig in haar tas te zoeken. Na een tijdje haalde ze er een portomonnee uit die de maat had van een flinke toilettas. Hoe je naast zo'n ding kunt grijpen was me een raadsel maar goed er zijn een hoop raadsels in de wereld. Ze haalde er wat muntjes uit en wilde een voor een de muntjes aan de chauffeur geven. De chauffeur was niet alleen een man van principes maar ook van punctualiteit dus hij was ondertussen al op weg naar de volgende halte De vrouw wankelde, greep zich vast aan een gele stang en bonkte wat heen en weer als een tas boodschappen aan een fietsstuur. De chauffeur deed alsof er niets aan de hand was en gaf de vrouw een kaartje. De vrouw hervond een wankel evenwicht, deed haar tas dicht (ja let op zakkenrollers) en keek om zich heen. Naast mij was een zitplaats. Maar zij zag dat niet. Ik hield mijn tas op schoot en mijn mond dicht. Ik zag haar gezicht betrekken. Een nieuwe tegenvaller. Niemand stond voor haar op. Nou ja zeg! De jeugd van tegenwoordig.
De man naast haar natte paraplu bijvoorbeeld. Een jonge man nog in haar ogen, in de kracht van zijn leven. En haar plu lag er tenslotte al. De vrouw keek net zo lang naar de man tot hij terug keek. ‘Daar is nog een plekje hoor mevrouw' zei de man en wees naar de stoel naast me. Ik glimlachte beleefd. ‘Oo nou dat is fijn o ja bedankt hoor' kakelde ze toen ik opstond om haar op de stoel naast me te laten zitten. 'Jaaaa want vroeger was het gratis reizen he met de bus op je 65 pluskaart. Het was gratis hoor, vroeger. Ik had gratis reizen. Op mijn kaart maar nu moest ik betalen!' Ik concentreerde me op het achterhoofd van de man in de hoek. Het leek of zijn achterhoofd glimlachte. De vrouw ratelde verder en ik wachtte tot het voorbij was, tot we er zouden zijn. Waar dan ook.
| | | |
| run charlie run | Groot gelijk heb je Charlie. Ik hoop dat je het redt. En dat je nooit meer terug hoeft naar je baasje, de ontzettend nare persoonlijkheid P.P. Run Charlie, run for your life.
| | | |
| tip van de week (voor volgende week) | Volgende week ga ik voor het eerst in tijden weer es naar de Schouwburg. Eindelijk! En ik ga naar BUK. Ik heb bijna alle voorstellingen van John Buijsman gezien en ik vind hem eigenlijk een van de beste theatermakers die ik ken. En nu toert hij met een voorstelling over een van mijn lievelingsschrijvers namelijk Bukowski. Beter kan het eigenlijk niet. Kijk HIER voor meer info (en ga ook!).
| | | |
| Daarheen | Daarheen is de titel van de installatie voorstelling die Eva en ik maken voor het Crossing Border festival. Je weet wel dat heel erg goede mooie festival in Den Haag. Reserveer nu, vooral als je een kind hebt of bent ergens tussen de 6 en 12.
| | | |
| buitengesloten | Het zijn rare tijden. Zo werd ik ineens buitengesloten op mijn eigen weblog. Ik logde een tijdje geleden in om een nieuw meesterwerkje te plaatsen maar nee. Ik mocht er niet in. Nu ben ik het type dat, als een apparaat het niet meer doet, mijn technische oplossing is om de stekker uit het stopcontact te halen, hem er vervolgens weer terug in te stoppen en deze procedure net zo lang te herhalen tot a. het apparaat het weer doet (en dat gebeurt mensen, it can happen to you too) of b. ik gefrustreerd en boos iets anders ga doen. Dus elke dag probeerde ik een paar keer in te loggen. Zonder resultaat. Na een week voelde ik me een beetje geamputeerd. En kon ik niet eens een berichtje plaatsen om jou, mijn favoriete lezer, te laten weten dat ik wel wilde maar niet kon!
Maar nu is het in ieder geval voor nu opgelost. Met dank aan Martijn van Vevida, de enige helpdeskmedewerker die daadwerkelijk aardig is. En helpt. Dus vanaf nu weer uw dagelijkse portie.. ja wat eigenlijk. dinges.
met om te beginnen:
LEUK NIEUWS
| | | |
| flashback | Al zwoegend in mijn slavenbaantje plopte er ineens een emailtje binnen. Ik klik en ziedaar: the wedding present speelt vanavond! Nou ja zeg! Ik warpte een enorme flashback in. Wauw, the wedding present! Dat vond/vind ik echt een heel leuk bandje. Ik was alleen even het bestaan ervan vergeten. Vanavond dus. In Ekko. En ik kan er niet bijzijn. lekker tof.
Daarom hier speciaal voor mij: Corduroy. En ook voor jou. | | | |
| ontwapenend | Ik zag een man lopen. Een grote dikke man met het kapsel van Bennie Jolink en de bril van Lee Towers. Hij had een grote zwarte leren jas aan en een hangsnor die eruit zag alsof die daar al jaren zat. In zijn armen droeg hij twee kleine witte hondjes. Hond Bert zag de kleine witte hondjes niet maar de man zag hond Bert wel en hij drukte de kleine witte hondjes iets steviger tegen zich aan. Hij was misschien bang dat hond Bert honger had en wel trek had in een klein wit snackje of twee. Ik glimlachte geruststellend naar de man, tenminste ik deed een poging daartoe. De man glimlachte een beetje onzeker terug, alsof hij niet gewend was aan glimlachen. Al met al was het wel een ontwapenend moment. Hond Bert had trouwens al gegeten en liep de man voorbij zonder hem ook maar een blik te gunnen. | | | |
| hey you | Op de fiets onderweg naar de dierenarts schoot ineens dit liedje in mijn hoofd. Het gaat nergens over, maar leuk is het wel. En de zon schijnt ook nog. Misschien gaat het vandaag allemaal wel meevallen.
HIER
| | | |
| voor wie nog graag iets zinnigs wil doen vandaag | teken HIER | | | |
| tussen 2 mannen | 'Kom je nou nog, aanstaande zondag?'
-'Nee ik kan niet joh'
'Waarom niet waar ben je druk mee dan?'
-'Ik moet mijn karma bijstellen'
'O, joh! nou succes dan he'
-'Komt goed, doei!' | | | |
| een brief van sjeik jamal | Vandaag kreeg ik een mail van Sjeik Jamal. Omdat ik weinig sjeiks in mijn vriendenkring heb was ik natuurlijk meteen geinteresseerd. Hij schreef me zijn aangrijpend levensverhaal dat ik jou, beste lezer, niet wil onthouden.
Hello,
As you read this, I don't want you to feel sorry for me, because, I
believe everyone will die someday.
Zo dat hakt er meteen lekker in. Hoe kom je erbij???
I am Jamal Nabi Al-Balushi. I a merchant originally of Omani nationality and i have been diagnosed with Esophageal cancer. It has defiled all forms of medical treatment, and right now I have only about a
few months to live, according to medical experts.
I have not particularly lived my life so well, as i never really cared for anyone(not even myself)but my business. Though I am very rich, I was never generous, I was always hostile to people and only focused on my business as that was the only thing I cared for. But now I regret all this as I now know that there is more to life than just wanting to have or make all the money in the world. Ja daar kom je nou mee.
I believe when God gives me a second chance to come to this world i
would live my life a different way. Please respond back to me on so i can explain to you better.
Now that God has called me, I have willed and given most of my property and assets to my immediate and extended family members as well as a few close friends. I want God to be merciful to me and accept my soul so,i have decided to give alms to charity organizations, as i want this to be one of the last good deeds i do on earth. I want to believe that you will be capable of handling this task for me. Please contact me on jamalbladiebladiebla
Nou Sjeik Jamal ik denk van niet maar bedankt voor het delen van je leven. Zet hem op. | | | |
| goed | Het was trouwens een heel goed weekend. Met mooi weer en hardlopen en luieren en lieve mensen om me heen en lekker eten en uitwaaien. Ik heb me in tijden niet zo gelukkig gevoeld als afgelopen zaterdag.
| | | |
| bang | Toen ik gisteren thuis kwam lag er een briefje van de schoonmaakster (ja ik huur inderdaad iemand in die voor mij mijn huis schoonmaakt ja). Ze komt niet meer want ze is bang van het huis.
O.
Ik weet niet wie ze tegen is gekomen maar de meeste spoken in mijn huis zijn uitermate vriendelijk. | | |
|
|
